روزنامه خراسان - مائده کاشیان : یکی از سریال‌های محبوب تلویزیون در سال‌های گذشته، مجموعه کمدی «دودکش» است. فصل اول و دوم این سریال را محمدحسین لطیفی جلوی دوربین برد و فصل جدید آن را برزو نیک‌نژاد با نام «دودکش ۲» کارگردانی کرده است. دو فصل نخست این مجموعه در زمان پخش مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت و فصل جدید آن یکی از برگ‌های برنده تلویزیون به حساب می‌آمد، اما «دودکش ۲» کیفیت بهتری از «دودکش» و «پادری» نداشته و نتوانسته است به اندازه فصل‌های قبل رضایت مخاطبان را جلب کند.

«دودکش ۲» در ادامه «دودکش ۱»

همان طور که اشاره کردیم، کارگردانی «دودکش ۲» را برزو نیک‌نژاد برعهده گرفته است. او در فصل اول سریال به عنوان نویسنده با این پروژه همکاری می‌کرد، در «پادری» از گروه سازنده جدا شد و در «دودکش ۲» علاوه بر کارگردان به عنوان طراح فیلم نامه و سرپرست نویسندگان نیز حضور دارد. ظاهرا سازندگان «دودکش ۲» مجموعه «پادری» را که ۳ سال پس از «دودکش» و در ادامه آن پخش شد، کاملا نادیده گرفته‌اند و قصه را از ادامه فصل اول سریال شروع کرده‌اند. در سریال «پادری» که در واقع همان فصل دوم «دودکش» بود، دیدیم که قالی شویی «فیروز» تعطیل شده، «فیروز» تصمیم داشت قالی شویی دیگری اجاره کند و در خانه شخصی به نام «اردشیرخان» مستاجر بود، اما «دودکش ۲» در لوکیشن اولیه سریال یعنی همان قالی شویی و خانه «فیروز مشتاق» در فصل اول آغاز شد. علاوه بر این، در «پادری» دیدیم که «افروز» باردار است و «فیروز» و «عفت» دو فرزند داشتند، اما در «دودکش ۲» این زوج علاوه بر «پوریا» و «پریا» فرزند سومی هم دارند که از فرزند دوم «افروز» چند سال بزرگ‌تر است، بنابراین «دودکش ۲» در ادامه فصل اول ساخته شده است که در نوع خود اتفاق عجیبی محسوب می‌شود.

قصه تکراری «نصرت»

نادیده گرفتن وجود سریالی به نام «پادری» از طرفی به ضرر «دودکش ۲» تمام شده. شخصیت «نصرت» که طلبکاران زیادی داشت و با مشکلات مالی رو‌به‌رو بود، در مجموعه «پادری» طی اتفاقاتی در یک هلدینگ مشغول به کار شد و وضعیت زندگی‌اش متحول شد. او به واسطه کار در هلدینگ ثروت خوبی برای خودش دست‌وپا کرده بود و به این واسطه به «فیروز» فخرفروشی می‌کرد. اکنون در «دودکش ۲» نیز مشابه چنین ماجرایی برای «نصرت» اتفاق افتاده است، منتها با این تفاوت که قصه بنابر وضعیت فعلی جامعه به‌روز شده، او در اینستاگرام فعالیت می‌کند و از این طریق درآمد خوبی دارد. ایده تقابل «فیروز» و «نصرت» با یکدیگر را در حالی که یکی از آن‌ها درگیر مشکلات مالی و دیگری در رفاه است، قبلا در «پادری» دیده بودیم و موضوع جدیدی نیست.

همان تکیه‌کلام‌های همیشگی

در سریال «دودکش» شخصیت «فیروز» با بازی هومن برق‌نورد تکیه‌کلام‌های بامزه و جالبی داشت که در زمان پخش سریال بر سر زبان‌ها افتاد و مورد توجه قرار گرفت. این کاراکتر در «پادری» هم از تکیه‌کلام‌های خاص خود، فراوان استفاده می‌کرد. اکنون همه آن تکیه‌کلام‌های معروف مانند «قمپز در کردن» و «در آمپاس ماندن» در «دودکش ۲» نیز تکرار می‌شود و هیچ اصطلاح جدیدی برای شخصیت «فیروز» در نظر گرفته نشده است. تکرار تکیه‌کلام‌های اولیه پس از دو فصل باعث شده این واژه‌ها جذابیت اولیه‌شان را از دست بدهند و دیگر برای مخاطب خنده‌دار نباشند.

زوج کمدی «دودکش» برگ برنده سریال؟

شخصیت «نصرت» در ۴ قسمت ابتدایی سریال که تا شنبه‌شب روی آنتن رفته حضور پررنگی نداشته، بنابراین در کنار «فیروز» قرار نگرفته تا زوج کمدی سریال شکل بگیرد و به دنبال آن شاهد کل‌کل و رقابت آن‌ها با یکدیگر باشیم. باتوجه به آن چه در تیزر قسمت بعدی دیدیم، ظاهرا در ادامه داستان او نیز در کنار دیگر اعضای خانواده حضور خواهد داشت و ترکیب آن‌ها کامل می‌شود. ممکن است با حضور «نصرت» در کنار «فیروز» لحظات کمدی سریال بیشتر شود، اما از طرفی هم شخصیت‌های قصه نسبت به گذشته تغییر ویژه و جدیدی نداشته‌اند، بنابراین معلوم نیست حضور این کاراکتر در کنار دیگر شخصیت‌ها تا چه اندازه به سریال کمک می‌کند.

بازی ضعیف امیرحسین رستمی

بازیگران سریال هومن برق‌نورد، سیما تیرانداز، نگار عابدی و بهنام تشکر مانند فصل‌های قبلی سریال بازی خوبی داشته‌اند و تغییر ویژه‌ای در کیفیت بازی آن‌ها دیده نمی‌شود. الهام اخوان نیز به عنوان شخصیت جدید قصه بازی خوبی از خود به نمایش گذاشته، در این میان بازی امیرحسین رستمی نسبت به «دودکش ۱» و «پادری» بسیار اغراق‌شده است. او در «دودکش ۲» کمی لحن صدا و حالت چهره‌اش را تغییر داده تا در نقش شخصیت خرابکار و ساده‌لوح قصه بامزه به نظر برسد، اما تلاشش نتیجه نداده و به نظر می‌رسد در ۲ فصل قبلی بازی بهتری داشت.

مورد استثنای شبکه یک

سریال‌های کمدی شبکه یک مانند «پایتخت»، «نون خ» و «زیرخاکی» که به دلیل استقبال مخاطبان در فصل‌های جدید ادامه یافته‌اند، معمولا موفق شده‌اند در فصل‌های بعد نسبت به فصل‌های قبلی کیفیت بهتری داشته باشند یا حداقل کیفیت اولیه خود را در ادامه حفظ کنند، اما «دودکش» استثناست. هر چند که هنوز ۴ قسمت از سریال پخش شده و برای قضاوت بهتر درباره آن باید صبر کرد، اما «دودکش ۲» نسبت به «دودکش ۱» و حتی «پادری» اُفت کرده و نتوانسته مخاطبان را راضی کند.

دودکش؛ این‌بار کم‌رمق و بی‌مزه و کسالت‌بار

روزنامه سازندگی - کریم نیکونظر: سقوط سه ستاره سینما و تلویزیون محصول هیچ چیز نیست جز بده بستان مستقیم با مخاطب. تا قبل از این آنها فیلمساز و بازیگر و برنامه ساز بودند و با تماشاگر. آنها برنامه و فیلم و سریال می ساختند و ما می دیدیم و مهم نبود نظرمان چیست؛ مهم این بود که آنها باشند و بسازند و ما گهگاه لبخندی بزنیم، حق انتخاب نبود (الان هست؟) و مای مخاطب غیرفعال بودیم چون صدایمان به کسی نمی رسید.

نقد منتقدان غر تعبیر می شد و ستاره ها مدام تحقیرشان می کردند چون به اسم عامه ی مردم و استقبال شان می شد. دهان منتقد را بست، اما حالا که رسانه های جمعی تا این حد گسترش پیدا کرده همدی مردم شده اند منتقد و درد این همه منتقد برای برنامه ساز و بازیگر و ستاره بیشتر از هر چیزی است. دیگر حصار و حائلی وجود ندارد. دیوار شیشه ای که ستاره را حفظ می کرد شکسته و کار ستاره در معرض دید است. جمله ی پادشاه لخت است» را دیگر منتقد نمی گوید، مردم عادی می گویند؛ همان ها که زمانی ستاره ساختند حالا می گویند که کار تمام است.

اگر منتقد دلیل می آورد حالا مخاطب با دو کلمه خوشم می آید با خوشم نمی آید » قال قضیه را می کند. زمانی میشد این راه را اصلاح کرد اما حالا نه. زمانه عوض شده اما ستاره ها هنوز همان شکلی هستند با همان دانش اندک، شیوه ی اجرای به دردنخور و البته سنت های غلط برنامه سازی و فیلم سازی، ریزش مخاطب برنامه های رامبد جوان، مهران مدیری و محمدرضا گلزار در شبکه خانگی نشانه ی تغییر داده است. درست است که هنوز «ملکه ی گدایان» و «گیسو» پرمخاطباند اما تماشاگر خوب می داند که این باتری تمام شده، که مهران مدیری و رامبد جوان دیگر چیزی در چنته ندارند .

مسئله نوآوری است، به روز بودن است، حرف زدن به شیوه ی نسل جوان است، موضوع اصلی همراه بودن با مردم است. مردم، همان توده های بی شکلی که در سریال ها و فیلم های این آقایان مدام مسخره می شوند از هنرمند جلو افتاده اند. دلیلش هم زندگی در جامعه است؛ همان جایی که گرانی و فساد و قتل و دروغ و کلاهبرداری هست. همان جایی که سرمایه ها از بین می رود و امیدها ناامید می شود و مردم روزمره با آنها طرف اند و حوصله قر و فر آدم ها را ندارند که ریشم کارشان با ریتم زندگی هم خوان نیست. در چنین دنیایی نمی شود به شیودی دهه هفتاد حرف زده نمیشود هنرمند قرنطینه شود و دور از اجتماع خشمگین حرفهای انتزاعی بزند و فکر کند منتقد اجتماعی است و ژست بگیرد.

نمی شود کمدی لوس و بی مزه که ترکیب رقص عربی و کج و کوله کردن دهان و جلو دادن شکم است ساخت و فکر کرد تماشاگر به این آتراکسیون های قدیمی و باسمهای می خندد، موضوع فقط ما نیستیم، جهان عوض شده. وقتی خود پلتفرم ها مدام سریال های روز را نمایش می دهند خود به خود سلیقه ها هم تغییر می کند. این جهانی که مدیری و جوان برای ما می سازند کهنه است.

متعلق است به سلیقه ی دهه ی هفتاد و هشتاد که طنز در حد فکاهی بود و شیک وپیک بودن مسئله. حالا سریال ها و برنامه ها بیشتر تصویر دلخواه فیلم ساز را نمایان می کند. سلیقه ی خود ستاره را نشان می دهد که چطور جهان را می بیند و ما شگفت زده می شویم از اینکه چقدر دنیا را کوچک و محدود می بینند. این ستاره ها زمانی ستاره شدند که نبض زمانه دستشان بود. خوب می فهمیدند که چطور باید مردم را درگیر کرد. پیام دادن آخرین کاری است که مردم از این ستاره ها، از گلزار و مدیری و جوان، انتظار دارند. نمی شود پشت درد مردم مخفی شد، نمی شود با درد مردم پول در آورد.

راستش چرا... می شود اما همین اتفاق می افتد. ستاره دیگر ستاره نمی ماند، سقوط می کند و اگر چه کار می کند اما دیگر ابهتی ندارد، کاش خودشان بفهمند که چه چیزی را دارند از دست می دهند که چطور اعتماد بین مردم و آنها دارد نابود می شود. سرمایه گذارها به زودی می فهمند که این همه شلوغی و سروصدا بیهوده است و کمکی نمی کند به موفقیت. این پایان راه است. فاصله سرما می آورد و حالا. تا اطلاع ثانوی این سه ستاره مردم را با فاصله نگاه می کنند، سقوط از همین جا شروع می شود.

آموزش کاردستی هیولا با دستکش

کمدین اخم می‌کند؛ با شرکت جواد آقا، مهران و رفقا

حضور افشین سنگ‌چاپ در سریال "دلخوش"/ آیا سریال‌های طنز شبانه تلویزیون هنوز مخاطب دارند؟

روزنامه خراسان: پوست سنجاب، دانه‌فلفل، سنگ‌های عظیم‌الجثه آهکی، دندان چوب و ... در گذشته‌های دور نقش پول را برای مردم ایفا می‌کردند.

پول؛ فقط شنیدن این کلمه باعث می‌شود گوش بسیاری از افراد تیز شود. اما آیا شما حاضرید به جای آن یا واریز شدن مبلغی به دلار یا تومان یا ... به حساب‌تان، یک قطعه سنگ نمک یا چند دانه فلفل را به عنوان حقوق و دستمزد دریافت کنید؟ درک ارزش پول در طول زمان، نکته اصلی در مسائل مالی است و مطمئناً زمان، آن چه را که مردم به آن اهمیت می‌دهند، تغییر داده است. در دوره‌های مختلف تاریخی، مردم ارزش پولی را به طیف گسترده‌ای از اشیا اختصاص داده اند. گرچه امروزه بیشتر این اشیا قابل استفاده به عنوان پول نیستند، اما هنوز هم می‌توانند یادآور فرهنگ‌های باستانی و آداب و رسوم بسیار متنوع مردم در گذشته باشند. ارز‌های باستانی دارای اشکال، اندازه‌ها و قالب‌های شگفت‌انگیز بسیاری بوده‌اند. در پرونده امروز زندگی‌سلام به ۱۰ مورد از باور نکردنی‌ترین پول‌های دوران باستان که کاملاً با پول‌های امروزی متفاوت هستند، اشاره شده است.

جو، اولین پول شناخته شده تاریخ

فکر کنید اگر یک کیسه پر از جو را با خود به مرکز خرید محله‌تان ببرید و سعی کنید با آن پیراهن یا پیتزا بخرید، چه اتفاقی می‌افتد؟ فروشنده احتمالاً نگهبان را صدا خواهد زد! اما بهتر است بدانید که «جو» اولین پول شناخته شده در تاریخ بوده که در بین سومری‌ها رواج داشته است. این پول در سومر در حدود سه هزار سال قبل از میلاد به وجود آمد تا جواب گوی الزامات فعالیت‌های فزاینده اقتصادی باشد. مقادیر مشخصی دانه جو به صورت مقیاس فراگیر سنجش و مبادله همه کالا‌ها و خدمات دیگر به کار می‌رفت.

رایج‌ترین مقیاس سنجش، «سیلا»، حدودا معادل یک لیتر بود. پیمانه‌های استاندارد با ظرفیت ۱۳۰ سیلا به صورت انبوه تولید می‌شدند تا هر زمان که مردم احتیاج به خرید یا فروش چیزی داشتند به راحتی بتوانند مقدار لازم جو را اندازه‌گیری کنند. دستمزد‌ها هم بر حسب سیلای جو محاسبه و پرداخت می‌شد. به عنوان مثال یک کارگر مرد، ۶۰ سیلا و یک کارگر زن ۳۰ سیلا و سرکارگر بین ۱۲۰۰ تا پنج هزار سیلا دریافت می‌کرد، اما حتی گرسنه‌ترین سرکارگر هم نمی‌توانست در ماه این میزان جو را به عنوان خوراک استفاده کند! بنابراین از سیلا‌هایی که خودش نمی‌خورد برای خرید انواع کالا‌ها استفاده می‌کرد.

صدف کائوری، رایج در زمان تجارت برده

صدف کائوری که صدف نوعی حلزون است، احتمالاً دلار جهان در چند قرن پیش بوده، زیرا از آن تقریباً در همه جا به عنوان ارز رایج استفاده می‌شده است. پوسته صدف کائوری تقریباً در همه قاره‌ها از چین تا آفریقا به عنوان ارز لازم برای تبادل کالا شناخته می‌شد. نوع و ارزش پوسته‌ها به نادر بودن حلزونی که پوسته را ایجاد می‌کرد، بستگی داشت. از اوایل قرن شانزدهم قبل از میلاد، استفاده از صدف کائوری به عنوان وسیله مبادله در چین آغاز شد و به مرور زمان استفاده از آن به عنوان نوعی ارز به مناطق عمده تجارت در آفریقا، عربستان، مناطقی از اروپا و بخش‌های قابل‌توجهی از آسیا گسترش یافت. در آفریقا، دولت انگلیس سال‌ها بر انتقال مقادیر زیادی صدف کائوری از طریق کشتی به غرب این قاره که برای خرید بردگان صورت می‌گرفت نظارت می‌کرد. این کار تا زمان منسوخ شدن تجارت برده ادامه داشت.

سنگ رای، بزرگ‌ترین شکل ارز در تاریخ

بزرگ‌ترین شکل ارز در جهان باستان به «سنگ رای» معروف بوده است. سنگ رای نوعی ارز بوده که هیچ‌کس نمی‌توانسته آن را سرقت کند. نه فقط به دلیل اندازه آن بلکه به این دلیل که همه می‌دانستند هر فردی چه سنگی در اختیار دارد؛ بنابراین افراد جز درصورتی که مالک سنگ شناخته می‌شدند نمی‌توانستند از آن استفاده کنند. امروزه برخی معتقدند که سنگ رای اولین بیت کوین جهان بوده است. این سنگ‌های عظیم‌الجثه از یک قطعه سنگ آهک تراشیده می‌شدند و هرکدام از آن‌ها سوراخی که نقش امضا را داشت در وسط خود داشتند.

عرض این سنگ‌ها تا ۱۲ فوت می‌رسید و وزن‌شان بیش از ۸ تن بود. هر سنگ داستانی برای خودش داشت که ارزش آن را تعیین می‌کرد. از آن جا که ایجاد هریک از این سنگ‌ها کار بسیار دشواری بود، دشواری تجربه شده در مسیر تهیه آن، باعث افزایش ارزش سنگ می‌شد. این سنگ‌های بزرگ از سنگ آهکی در جزایر پالائو تراشیده و سپس در اقیانوس به وسیله قایق حمل می‌شدند. اگر سنگ هنگام حمل و نقل قایق را غرق نمی‌کرد و پس از تخلیه احتمالاً نمی‌شکست، به شکلی ماهرانه به یک مکان منتخب در جزیره یاپ منتقل می‌شد و برای همیشه در آن جا می‌ماند. مالک سنگ و ارزش خالص آن مشخص بود، بنابراین می‌توانست برای تجارت کالا در جزیره مورد استفاده قرار بگیرد. سنگ‌ها به دلیل سنگینی‌شان از محل خود حرکت داده نمی‌شدند. آن‌ها فقط صاحب جدیدی پیدا می‌کردند و در همان مکان باقی می‌ماندند.

پول چوبی، ارزی برای دوره اَبَر تورم

تصور این که اسکناس‌های چوبی را در کیف پول خود حمل کنیم برای ما دشوار است، اما پول چوبی پس از جنگ جهانی اول و در دوره اَبَر تورم، نوعی ارز در آلمان بود. همان‌طور بیشتر شما می‌دانید اقتصاد آلمان پس از جنگ تا حدودی به هم ریخت، به همین دلیل، شهر‌های محلی مشغول چاپ و نشر پول شدند و به چاپ هر چیز از چوب گرفته تا فویل، ابریشم و چرم پرداختند. این نوع پول به نوتگلد معروف بود و تا پایان دوره ابر تورم در سال ۱۹۲۳ از آن استفاده می‌شد.

چاقو، ارزش‌بخشی به این پول با نوشته روی آن

استفاده از چاقو به عنوان پول در دنیای امروز غیرقابل تصور به نظر می‌رسد، اما این شکل عجیب پول در حدود ۶۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، در زمان سلطنت «یوی بزرگ»، در سراسر چین مورد استفاده قرار می‌گرفت. روی چاقو‌ها اعداد یا کلماتی مثل «گوسفند» یا «ماهی» نوشته شده بود که ارزش آن‌ها را مشخص می‌کرد. همچنین هر قطعه پول نوشته یا کنده‌کاری داشت که به آن قطعه پول رسمیت می‌داد. به طور قطعی مشخص نیست که چگونه چاقو برای اولین بار به عنوان پول در چین معرفی شد.

بر اساس یکی از داستان‌ها، ابتدا یک شاهزاده به سربازان خود اجازه داد از چاقو به عنوان پول استفاده کنند و به دنبال آن، این ابزار به یک شکل پذیرفته شده ارز تبدیل شد. استفاده از چاقو به عنوان پول صد‌ها سال ادامه یافت تا این‌که اولین امپراتور چین، شین شی هوانگدی، انجام مبادلات با آن را لغو و اعلام کرد فقط سکه‌های مدور که یک سوراخ مربع در وسط خود دارند به عنوان پول قانونی قابل پذیرش هستند.

پوست سنجاب، دارای مزایای غیراقتصادی

از لحاظ تاریخی، پوست سنجاب نقشی اساسی در مبادله و تجارت داشته است. در دوران قرون وسطی، سنجاب‌ها به دلیل پوست‌شان بسیار ارزشمند بودند. در این دوران، پوست سنجاب به تدریج به عنوان یک ارز شناخته شده در کشور‌هایی مانند روسیه و فنلاند تبدیل شد. مردم روسیه تمایل زیادی به تجارت با پوست سنجاب داشتند و از آن جایی که مردم اهل صرفه‌جویی بودند و نمی‌خواستند چیزی را هدر بدهند از گوش و پنجه این حیوان هم به عنوان پول خرد استفاده می‌کردند.

استفاده از پوست سنجاب به عنوان پول، یک مزیت غیراقتصادی هم برای روس‌ها داشت. در دوران قرون وسطی، اروپا دچار شیوع طاعون سیاه شد، اما روسیه خسارت چندانی از این فاجعه ندید؛ زیرا طاعون سیاه، اغلب توسط جوندگان منتقل می‌شد و روس‌ها با کشتن جوندگان و استفاده از پوست آن‌ها به عنوان پول، بدون آن‌که متوجه باشند، از شیوع طاعون جلوگیری کردند. امروزه هم در کشور فنلاند پوست سنجاب همچنان به عنوان ارز پذیرفته می‌شود و ارزش مبادله‌ای پولی دارد.

نمک، اولین پرداخت مالیات تاریخ با این خوراکی

نمک در طول هزاران سال، کالای مهمی بوده و نقش برجسته‌ای در توسعه تمدن‌های اولیه ایفا کرده است. در آیین‌های دینی مختلف به نمک اشاره شده است. خشم ناشی از مالیات نمک، تسریع‌کننده انقلاب فرانسه بود. این کالا همچنین نقش مهمی در جنگ داخلی آمریکا داشت. نمک در زمان‌های باستان و قرون وسطی شکل مهمی از پول رایج بوده و از آن برای انجام مبادلات پایاپای و واردات و صادرات استفاده می‌شده است. مصریان باستان در ازای دریافت نمک یا نمک‌سود، کالا‌هایی مانند سدر، شیشه و رنگ را با فینقیان مبادله می‌کردند.

همچنین یکی از اولین پرداخت‌های مالیاتی ثبت شده در تاریخ که در آن از نمک به عنوان پول استفاده شد، در سال ۲۲۰۰ قبل از میلاد توسط امپراتور وقت چین «یوی بزرگ» صورت گرفت. در روم باستان هم، سربازان گاهی حقوق خود را به صورت بسته‌های نمک دریافت می‌کردند. حتی امروزه در برخی از فقیرترین کشور‌های آفریقا مانند اتیوپی، برخی از عشایر از نمک به عنوان واحد پول استفاده می‌کنند. توده‌های نمکی با وزن حدود ۵ کیلوگرم هنوز هم در شاخ آفریقا، یکی از فقیرترین مناطق این قاره «گردش پولی» دارد.

دندان دلفین، افزایش ارزش این پول در سال ۲۰۰۸

یکی از عجیب‌ترین ارز‌های باستانی را شاید بتوان دندان دلفین دانست که صد‌ها سال در کنار دیگر سنت‌های قدیمی در جزایر سلیمان، مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۲۰۰۸ ارزش دلار این کشور جزیره‌ای کاهش یافت. مردم محلی در واکنش به این شرایط به انباشت پول پرداختند که این کار هم به نوبه خود باعث کمبود سکه شد و اوضاع را بدتر کرد. در نتیجه، مردم این کشور به استفاده از پول باستانی رایج یعنی دندان دلفین بازگشتند. به طرزی باورنکردنی ارزش این پول باستانی چهار برابر شد.

در ژانویه ۲۰۱۳، روستاییان مالایتا، ۹۰۰ دلفین پوزه بطری را قصابی کردند. ساکنان محلی تأیید کردند پس از آن‌که یک گروه حفاظت مستقر در آمریکا نتوانست غرامت کامل توافق شده را برای جلوگیری از کشتن پستانداران دریایی به آن‌ها پرداخت کند، آن‌ها کشتن دلفین‌ها را از سر گرفتند. تعداد دلفین‌هایی که از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۳ به خاطر دندان‌هایشان کشته شدند به بیش از ۱۵ هزار و ۴۰۰ دلفین رسیده است. هنری سوکوفاتو، شکارچی محلی دلفین در این باره به وال استریت ژورنال گفته: «پول مردم سفیدپوست روزی تمام می‌شود، اما دندان دلفین‌ها همیشه برای ما خواهد ماند.»

دانه‌های فلفل، طلای سیاه در اروپا

در یونان باستان، کمبود دانه فلفل باعث ارزش فوق‌العاده آن شد. ظاهراً در قرن پنجم آلاریک ویسیگوت و آتیلا هون از رهبران بزرگ این دوره، هنگامی که به شهر رم حمله کردند هردو به رومی‌ها دستور دادند مقادیر زیادی فلفل سیاه را به عنوان باج به آن‌ها تحویل دهند. در قرون وسطی، دانه‌های فلفل به شکل پذیرفته شده ارز تبدیل شد. در طول قرن پانزدهم میلادی، تقاضای اروپا برای فلفل به قدری زیاد بود که مبادلات این کالا نقش عمده‌ای در ایجاد مسیر‌های دریایی از مناطق ادویه خیز شرق دور ایفا می‌کرد. دانه‌های فلفل که «طلای سیاه» نامیده می‌شدند، قبل از قرن نوزدهم آن قدر گران بودند که فقط افراد بسیار ثروتمند می‌توانستند آن‌ها را خریداری کنند و امروزه فلفل سیاه همچنان دارای بالاترین سطح تبادل در جهان است.

چای آجر، استفاده در جنگ‌جهانی اول

یکی دیگر از ارز‌های جذاب باستانی چای آجر است. تولید این محصول پر ارزش با ترکیب ساقه و برگ گیاه چای با گیاهان مختلف و گاهی تراشه‌های چوب صورت می‌گرفت. این مخلوط با استفاده از خون گاو، محکم و فشرده می‌شد و گاهی هم ازکود به عنوان عامل اتصال استفاده می‌شد. روی خشت‌های چای سنتی، حروف چینی یا طرح‌های منحصر به فردی به نمایش گذاشته می‌شد. قبل از سلسله مینگ در چین، این خشت‌های چای که به آن چای فشرده هم می‌گویند، تقریباً به اندازه نمک در مدیترانه ارزش داشت. این خشت‌ها در اشکال و اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شدند.

ارزش خشت‌ها علاوه بر اندازه‌شان بسته به نوع چای به کار رفته در ساخت آن از جمله چای سیاه، چای سبز و چای تخمیر شده متفاوت بود. در قرن نوزدهم از این محصول به عنوان ارز در چین، روسیه، تبت، سیبری و مغولستان استفاده می‌شد. آجر‌ها ارزش مشخصی داشتند. به عنوان مثال، ۱۲ آجر برای خرید یک گوسفند و ۲۰ آجر برای خرید یک اسب لازم بود. در سیبری، چای آجر‌ها به عنوان نوعی ارز قابل خوردن تا اواخر جنگ جهانی دوم مصرف و همچنین از آن‌ها به عنوان دارو استفاده می‌شد. با ارزش‌ترین چای آجر‌ها از نقاطی مانند هند و برخی مناطق دیگر در تبت می‌آمدند. از این آجر‌ها حتی تا قرن بیستم به عنوان یک نوع ارز استفاده می‌شد به طوری که در جنگ جهانی اول برخی از سربازان به دلیل کمبود پول، از آجر برای خرید کالا‌های دیگر استفاده می‌کردند.

معاون رئیس جمهور: آزمون استخدامی فعلا حذف نمی‌شود/ جزئیات جدید از جذب کارمند‌ به بدنه دولت

سردار آزمون بهترین بازیکن فصل لیگ برتر روسیه شد

زمان ثبت‌نام آزمون رادیو آماتوری تمدید شد

برترین‌ها: فصل اول «همرفیق» با دعوت از حسن ریوندی کمدین مشهور به پایان رسید. این برنامه در ۳۱ قسمت ضبط شده بود و چهره‌های مشهور به عنوان مهمان در آن حضور یافتند. به بهانه پایان «همرفیق» پرسروصداترین حواشی برنامه و ابعاد مختلف این تاک شو را در اینجا بررسی کردیم.

مائده کاشیان در روزنامه خراسان نوشت: «همرفیق» شانس دوباره‌ای برای شهاب حسینی به حساب می‌آمد و مخاطبان امید فراوانی به موفقیت این ستاره داشتند، اما برخلاف انتظارات این برنامه نتوانست به تجربه ویژه‌ای در کارنامه شهاب حسینی تبدیل شود.

انتقادها از اجرای شهاب حسینی

یکی از موضوعاتی که از همان ابتدای برنامه مورد انتقاد قرار گرفت، اجرای شهاب حسینی بود. همان طور که حسینی در برنامه توضیح داد، او در اجرای «همرفیق» سناریوی مشخص و ازپیش‌تعیین‌شده و برنامه‌ریزی خاصی برای صحبت‌هایی که قرار بوده مطرح کند، نداشته است. این موضوع به ضرر «همرفیق» تمام و واکنش‌های شهاب حسینی به مهمان‌ها و رفتار‌هایی که در برنامه از خود نشان داد، باعث تعجب مخاطبان شد. شوخی‌های نه چندان بامزه او هم به ارتباط خوب و صمیمانه با مهمانان و سرگرم‌کننده بودن «همرفیق» کمک زیادی نکرد.

ممیزی دو قسمت «همرفیق»

نام «همرفیق» در طول این هشت ماه، به دلیل ممیزی نیز بر سر زبان‌ها افتاد. در هشتمین قسمت شبنم مقدمی مهمان «همرفیق» بود، این قسمت پس از گذشت مدتی، از آرشیو نماوا حذف شد. نماوا علت این اتفاق را دستور ساترا برای نظارت مجدد اعلام کرد و نوشت که این قسمت پس از دریافت مجدد مجوز پخش در دسترس قرار خواهد گرفت.

در اخبار غیررسمی، همخوانی شبنم مقدمی با گروه بمرانی، علت ممیزی برنامه اعلام شد. ممیزی دیگر «همرفیق» مربوط به تغییر رنگ برنامه در قسمت ۳۰ با حضور هانیه توسلی و شبنم فرشادجو و ممیزی چهره آن‌هاست.

انتقاد شهاب حسینی از «شهرزاد»

یکی از مهم‌ترین حواشی «همرفیق» که بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی داشت، صحبت‌های صریح شهاب حسینی درباره مخالفتش با ساخت فصل دوم و سوم «شهرزاد» بود. او در این برنامه توضیح داد که سریال قرار بود در یک فصل ساخته شود و پایان حیرت‌انگیزی داشته، اما پس از استقبال مخاطبان از سریال که هنگام ساخت منتشر می‌شد، دندان‌های نیش تیز شد و قصه سرش را به مسیر دیگری کج کرد. او به صراحت گفت که در عمل انجام‌شده قرار گرفته و، چون قصه و شخصیت اش ناتمام می‌مانده، نمی‌توانسته از پروژه جدا شود.

گاف سعید راد

یکی دیگر از حاشیه‌هایی که «همرفیق» را هدف انتقاد قرار داد، گاف سعید راد در این برنامه بود. این بازیگر در یکی از قسمت‌هایی که به عنوان مهمان اصلی «همرفیق» در برنامه حضور داشت، درباره اهمیت کتاب‌خوانی صحبت می‌کرد که گفت برای بازی در فیلم «سفر سنگ» محصول سال ۵۶، ۱۰ جلد کتاب «کلیدر» اثر محمود دولت‌آبادی را خوانده است، در حالی که جلد اول این کتاب سال ۵۷ و جلد آخر آن سال ۶۳ منتشر شده است. از آن جایی که «همرفیق» زنده نیست و تولیدی است، بخشی از انتقاد‌ها به سمت این برنامه روانه شد.

دلخوری و انتقاد مهمانان

«همرفیق» در طول پخش باعث دلخوری و نارضایتی بعضی مهمانان و افراد حاضر در برنامه شد. یکی از این موارد مربوط به صحبت‌های خواهر پانته‌آ بهرام درباره طبقه‌بندی مردم بود که باعث شد بسیاری از کاربران برداشت تحقیر طبقه متوسط و فرودست را از صحبت‌های او داشته باشند. پانته‌آ بهرام در واکنش به ماجرا از «همرفیق» بابت تدوین نادرست صحبت‌های خواهرش انتقاد کرد و توضیحاتی داد. در برنامه‌ای که علی نصیریان مهمان بود، میکس تک‌نوازی مهدی پاک‌نژاد نوازنده سه‌تار حاضر در برنامه با آواز نصیریان که در دو دستگاه متفاوت اجرا شد نیز انتقاد این نوازنده رابرانگیخت.

شروع با نوید، پایان با ریوندی

فصل اول «همرفیق» با دعوت از حسن ریوندی کمدین مشهور به پایان رسید. ریوندی در اینستاگرام دنبال‌کنندگان زیادی دارد و چهره شناخته شده‌ای است. احتمالا سازندگان «همرفیق» قصد داشته‌اند با استفاده از حضور این کمدین، برنامه را با حال‌وهوای شاد و سرگرم‌کننده‌ای به پایان برسانند. ریوندی در طول برنامه با موضوعات مختلف شوخی کرد و سوالات شهاب حسینی را همراه با شوخی و خنده پاسخ داد. شوخی‌های او و فضای شاد برنامه، واکنش‌های مثبت و منفی به دنبال داشته است. عده‌ای از مخاطبان از طنازی‌های او استقبال کرده‌اند. کاربری نوشته: «خیلی خوبه، حتی حرف‌های جدیش هم بامزه‌ست.» کاربر دیگری نوشته: «جالب‌ترین قسمت «همرفیق» حضور آقای ریوندی بود، واقعا این قسمت شاد بود.» تعدادی از مخاطبان هم واکنش‌های متفاوتی داشته‌اند. کاربری در انتقاد به ریوندی نوشته: «جوک‌ها و شوخی‌های کانال‌های تلگرامی و اینستاگرام رو به عنوان خاطرات خودش تعریف می‌کنه.» تعدادی از مخاطبان هم شروع برنامه و حضور نوید محمدزاده را با پایان آن و دعوت از حسن ریوندی مقایسه و از «همرفیق» انتقاد کرده‌اند.

محمد ناصر حق خواه در روزنامه شهرآرا نوشت: همه چیز قرار بود خوب باشد. یک ترکیب برنده دور هم جمع شده بود و قرار بود احتمالا بهترین و پربازخوردترین تاک شوی ایرانی ساخته شود؛ شهاب حسینی، سوپراستار سالیان سال سینمای ایران، مجری باشد، سروش صحت در اتاق فکر نویسندگان حاضر باشد، برنامه از نماوا که به لطف کرونا و البته برنامه‌های خوبش، یکی از پربازدیدترین پلتفرم‌های مجازی پخش ویدئو است پخش شود، گروه موسیقی بمرانی یار همیشگی برنامه باشد و اسپانسر و سرمایه گذاری دست به جیب کار را دست بگیرد. ترکیب این تیم برای قهرمانی بسته شده بود، اما حالا که آخرین قسمت هم رفیق با حضور حسن ریوندی به پایان رسید، با اغماض و ارفاق می‌توان به هم رفیق که در ضعیف‌ترین لیگ بازی می‌کرد با کلی مهربانی حکم سقوط نداد. شاید نماد این سقوط رسیدن از نوید محمدزاده به عنوان اولین مهمان برنامه به حسن ریوندی باشد. از سوپر استار مستعد و محبوب سینمای ایران به شبه کمدین کپی کاری که توئیت طنزنویسان فضای مجازی را کپی می‌کند و در کنسرت‌های خنده اش پشت هم می‌گوید و بلیت چند صد هزارتومانی می‌فروشد.

برنامه هم رفیق قرار بود از رفاقت حرف بزند، آن هم در روزگار جدایی اجباری آدم‌ها از یکدیگر به خاطر کرونا، اما همه مانور روی محتوا به سؤالاتی کلیشه‌ای و دم دستی از مهمانان تبدیل شده بود، سؤالاتی درباره رفاقت. برنامه قرار بود یک شومن درجه یک و محبوب را به عنوان شخص اول در پیشانی کار ببیند. اما سوژه کاربران مجازی در این ماه ها، پی درپی مالیدن دست‌های شهاب حسینی به روی هم بود که دست بر قضا بسیار هم روی اعصاب بود و شوخی‌های بیجا و بی نمکش که حتی خاطره خوش بازی‌های درخشان و موفقیت‌های جهانی اش هم کمکی به بامزه بودن آن نمی‌کرد. هم رفیق قرار بود با حضور بهترین رفیق مهمان برنامه وارد دنیای دوستانه و چه بسا روابط عمیق آنان شود و در این دوره که اخلاق در برنامه‌های این چنینی شبیه شوخی است، بعضی چیز‌ها را که در درون مخاطب مرده است زنده کند. اما شده بود مجمع خاطره گویان و از هر دری سخن گفتن ها. برنامه قرار بود با حضور تماشاچیان و تعامل آنان با مهمانان برگزار شود و احتمالا لحظات شیرینی بیافریند، اما تماشاچیان تبدیل شده بودند به روبات‌هایی که برمی خاستند و جایزه می‌خواستند و اگر بامزه بودند، کمی به نمک برنامه اضافه می‌کردند.

برنامه قرار بود ویدئو‌هایی از مخاطبان بگیرد و پخش کند، اما میان برنامه‌های شبکه نسیم که مردم عکس‌هایی از کودکانشان را می‌فرستند و شبکه روی آن موسیقی می‌گذارد، از این ویدئو‌های ارسالی جذا ب‌تر بود. برنامه قرار بود دربیاید، اما نیامده بود. حالا هم رفیق تمام شده است و حاشیه‌های شخصی و خارج از برنامه شهاب حسینی هم آن را بیشتر مورد انتقاد قرار داده است. اما هنوز ایده خوب و قابل پرداخت آن یعنی رفاقت سرجای خود است و خبر‌هایی از گوشه و کنار درباره ساخت فصل دوم هم رفیق از آذرماه با اجرای فردی غیر از شهاب حسینی هم به گوش می‌رسد. بعضی از ایرج طهماسب حرف می‌زنند. هم رفیق را با مهمانان سرشناسی که هرجایی نمی‌روند و خیلی وقت‌ها به خاطر شهاب حسینی به برنامه می‌آمدند به خاطر می‌سپاریم، با برنامه ویژه مرحوم علی انصاریان و با خاطرات خوب بمرانی که در آن می‌نواختند. به امید اینکه اگر قرار است هم رفیق فصل دویی داشته باشد، برای قهرمان شدن بجنگد، نه برای ماندن در جدول.

راهنمای جامع خرید اتو مو

راهنمای جامع خرید ماساژور

راهنمای جامع خرید ماشین لباسشویی

برترین‌ها: سریال مردم معمولی با تهیه کنندگی و کارگردانی رامبد جوان، داستان زندگی یک جمع خویشاوند و همکار است که از قضا هیچ کدامشان چندان معمولی به نظر نمی‌رسند. رامبد جوان که پیش از این با کارگردانی مجموعه موفق مسافران، نشان داده بود راه خنداندن و سرگرم کردن مخاطبان از راه سریال‌سازی را بلد است، این بار با تیم بازیگری پر و پیمان راهی شبکه نمایش خانگی شده است. مردم معمولی محصول سال ۱۴۰۰ است و قرار است هر هفته دوبار در روز‌های شنبه و پنج‌شنبه، قسمت‌های جدید آن در معرض دید مخاطبان قرار گیرد.

در مردم معمولی چه می‌بینیم؟

رامبد جوان چند قسمتی از مردم معمولی را با فرمی متفاوت در سال ۹۹ پخش کرده بود که به دلیل نارضایتی‌ها و اعتقاد و احترام تیم سازنده به نظر مخاطبان، تغییرات عمده‌ای در داستان و شکل سریال به وجود آمد. رامبد جوان قصد دارد این سریال طنز را در صورت استقبال، تا ۴ فصل بیست و پنج قسمتی ادامه دهد. در این سریال در کنار رامبد جوان در نقش دکتر بردیا برازنده بازیگران مطرحی، چون آتیلا پسیانی، لیلی رشیدی، شبنم مقدمی، کمند امیرسلیمانی، الناز حبیبی و امیر نوروزی به هنرمندی می‌پردازند.

احتمالا نقطه کانونی سریال بازی خود رامبد جوان و البته شبنم مقدمی است. رامبد که تا امروز توانسته خود را در قالب یک بازیگر نقش‌های طنز به خوبی جا بیندازد، اینجا هم کاراکتر شیرینی دارد و با استعدادی که در بازی با اندام و چهره‌اش دارد توانسته به خوبی توجه مخاطبان را به خود جلب کند. شبنم مقدمی را هم باید یکی از چهره‌های موفق آثار طنز به حساب آورد که هنوز به اندازه کافی رسانه‌ای نشده است. مقدمی که در هیولای مهران مدیری هم یکی از نقش‌های کلیدی را بازی می‌کرد و بخش بزرگی از بار طنز سریال را به دوش می‌کشید اینجا هم توانسته به خوبی کارش را انجام دهد. طنز درونی شبنم مقدمی و شیمی رابطه او با برادرش رامبد از نقاط قوت سریال است و نشان می‌دهد که برای نقش انتخاب هوشمندانه‌ای بوده و دارد تبدیل به ستاره این ژانر می‌شود.

مردم معمولی هم –اگرچه یک سیت‌کام متعارف نیست- مانند تمام سیت‌کام‌ها چند لوکیشن خاص و ثابت دارد و خط پررنگ داستان در مرکز بزرگ و لوکس خدمات زیباییِ "تناسب طلایی" با مدیریت دکتر بردیا برازنده (رامبد جوان) قرار دارد. اگر از تماشاچیان این سریال باشید حتما خبر دارید از ابتدای سری جدید مردم معمولی، خواهر بردیا که باران، باربی و باربارا برازنده صدایش می‌زنند و شبنم مقدمی نقشش را بازی می‌کند به خاطر هجوم طلبکار‌ها و پلمپ آژانس مسافرتیش، به همراه کارمندان به مرکز تناسب طلایی کوچ می‌کنند. این همسایگی ناخواسته بستر مناسبی برای خلق موقعیت‌های خنده‌دار در اختیار رامبد جوان و تیمش قرار می‌دهد.

بار داستانی سریال در کنار این خواهر و برادر خسیس و خودخواه و بی‌اخلاق، بر دوش گروهی است که در بخش‌های مختلف تناسب طلایی کار می‌کنند و البته هر کدام به نوعی نسبتی با این جمع غیرمعمولی دارند. دکترتغذیه ایرج جاوید با بازی آتیلا پسیانی همسر بارباراست و به مراجعان رژیم غذایی می‌دهد و البته با روحیه لطیف و طرفدار صلحش، به شدت عاشق همسر کلاه‌بردارش است. خسرو خراباتی با بازی امیر نوروزی و هیکل غیر ورزشکاری‌اش، مربی تیم فوتبال و مسئول باشگاه ورزشیِ مجموعه است و برخورد تیمش با پرسپولیس در جام حذفی و البته شکست دادن این تیم پر طرفدار و یا تلاش همیشگی برای جلب نظر رومینا با بازی الناز حبیبی، منشی مرکز و همسر سابقش، ماجرا‌های جالبی می‌سازد.

به جز این‌ها خاطره اسدی، لیلی رشیدی، کمند امیر سلیمانی، شادی کرم‌رودی و خسرو پسیانی بازیگران ثابت این سیت‌کام و کارمندان بردیا و باران هستند. بازیگرانی، چون مهران غفوریان در نقش بازجو و مامور پلیس، غزل شجاعی (که برای لو نرفتن از نقشش نمی‌گوییم) و البته شبنم فرشادجو در نقش عاشق و دلباخته دکتر ایرج جاوید، بنابر موقعیت داستانی در قسمت‌هایی از مردم معمولی به ایفای نقش می‌پردازند تا دست رامبد جوان از نظر در اختیار داشتن بازیگران موفق و با سابقه عرصه طنز برای پیش بردن خط داستانی، کاملا باز باشد.

در مردم معمولی سعی شده تا با دادن کاراکتر‌های متفاوت به بازیگران متنوع و کارکشته‌ای مثل لیلی رشیدی و خاطره اسدی بار طنز ماجرا تقسیم شود و به شکلی متعادل خط قصه پیش برود. انتقادی که شده شلوغ بودن بیش از حد صحنه‌هاست که گاهی باعث می‌شود تمرکز داستان و کارگردانی کم شود. اما چیزی که تا امروز دیده شده جا افتادن هرچه بیشتر کار است و اکثر کسانی که سریال را دنبال کرده‌اند معتقدند ارزشش را داشته و به آن‌هایی که در قسمت‌های اول طرفدار «مردم معمولی» نشده‌اند، می‌گویند تماشای سریالی هیجان‌انگیز را از دست داده‌اند.

در نهایت، «مردم معمولی» اگر بهترین سریال طنز تاریخ تلویزیون نیست، ولی توانسته به عنوان کاری استاندارد، بدون این که بیننده‌اش را اذیت کند، تبدیل به یک وقت‌گذرانی مفرح شود. خوبی مردم معمولی این است که ادعا‌های بزرگی ندارد، مثل همتاهایش مدام بیننده¬اش را نصیحت و تحقیر نمی‌کند و لکنت هم ندارد. یک جور شکلات برای چشم. بهترین انتخاب برای این که با یک لیوان چای، ساعتی بنشینید و تلخی و نامطبوعی زندگی را به فراموشی بسپرید.

آموزش پاورپوینت

چطور یک پاورپوینت عالی برای ارائه تهیه کنیم؟

آموزش گام به گام ساخت پاورپوینت برای ارائه (بصورت تصویری و با مثال)

دویچه وله: جف بزوس مالک آمازون روز ۲۰ ژوئیه و ریچارد برانسون میلیاردر بریتانیایی روز ۱۱ ژوئیه به فضا می‌روند. این دو میلیاردر قصد دارند سفر توریستی به فضا را به طور مرتب برای افراد عادی ممکن سازند.

جف بزوس، ثروتمندترین مرد دنیا و مالک شرکت آمازون به همراه برادرش و والی فانک خلبان ۸۲ ساله آمریکایی روز ۲۰ ژوئیه با سفینه "بلو اوریجین" شرکت آمازون به فضا می‌روند.

یک صندلی دیگر این پرواز در مزایده به قیمت ۲۸ میلیون دلار به شخصی فروخته شده که هنوز نامش فاش نشده است.

ریچارد برانسون میلیاردر بریتانیایی، اما پروازش را برای ۹ روز زودتر آماده کرده است. سفینه شرکت "ویرجین گالاکتیک" متعلق به برنسون با نام "سفینه فضایی یونیتی ۲" در صورتی که هوا مساعد باشد و مشکل تکنیکی هم پیش نیاید قرار است روز ۱۱ ژوئیه به فضا پرتاب شود.

اگر همه چیز مطابق برنامه پیش برود، برانسون زودتر از جف بزوس به فضا خواهد رسید. شرکت بلو اوریجین متعلق به جف بزوس در ماه مه اعلام کرد که فضاپیمایش با موشک "نیو شپارد" روز ۲۰ ژوئیه به فضا پرتاب خواهد شد.

ریچارد برنسون (سوم از راست) به همراه تیم پرواز فضایی‌اش

برانسون در توییترش نوشته است: «من همیشه آدمی رویاپرداز بودم. مادرم به من یاد داد که هرگز از پا ننشینم و به ستاره‌ها برسم. حالا زمان آن فرا رسیده تا این رویا تحقق یابد.»

این میلیاردر ۷۱ ساله گفته انسان‌های بیشتری باید شانس سفر به فضا را داشته باشند.

برانسون گفته قصد دارد پس از پرواز روز ۱۱ ژوئیه در یک اطلاعیه رسمی "بسیار هیجان‌انگیز" جزییات این سفر را اعلام کند.

دو شرکت بلو اوریجین متعلق به جف بزوس و ویرجین گالاکتیک متعلق به ریچارد برانسون در رقابتی تنگاتنگ هستند تا هرچه زودتر سفر‌های مداوم توریستی به فضا را ممکن کنند.

در بازار شرکت‌های خصوصی فضانوردی در حال حاضر یک شرکت دیگر نیز وجود دارد: اسپیس ایکس متعلق به ایلان ماسک مالک خودروسازی تسلا. این شرکت پیش از این فضانوردانی از سراسر جهان را به ایستگاه فضایی آی‌اس‌اس برده است.

پیشاهنگ سفر به فضا

یوری گاگارین ۱۲ آوریل سال ۱۹۶۱ سوار بر فضاپیمای وستوک−۱ به فضا رفت و مدار زمین را به طور کامل پیمود. پیش از او هیچ انسانی به فضا سفر نکرده بود. گاگارین زمانی که برای پرواز به فضا انتخاب شد، در حال گذراندن دوره خلبانی جت‌های جنگی بود. هفت سال پس از این سفر تاریخی در ۲۷ مارس ۱۹۶۸ جنگنده میگ−۱۵ که گاگارین و مربی پروازش سوار بر آن بودند، دچار سانحه شد و سقوط کرد. هر دو سرنشین هواپیما کشته شدند.

پیش از گاگارین

تا پیش از آنکه گاگارین به فضا برود، تجربه کمی از حضور موجودات زنده در فضا وجود داشت. بلکا و استرلکا، دو سگی که در تصویر دیده می‌شوند، ۴۰ موش، یک خرگوش و دو موش صحرایی نخستین حیواناتی بودند که به فضا فرستاده شدند و به سلامت به زمین بازگشتند. آن‌ها روز ۱۹ اوت ۱۹۶۰ همراه با ماهواره فضایی اسپوتنیک ۵ متعلق به شوروی سابق به فضا پرتاب شدند و در یک کپسول به سلامت بر زمین فرود آمدند.

گاگارین پس از بازگشت از فضا مورد استقبال پرشوری قرار گرفت و با عنوان سفیر برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی به سراسر جهان سفر کرد. او قرار بود پس از اتمام دوره آموزشی خلبانی جت‌های جنگنده، در برنامه فضانوردی شوروی مشغول به کار شود که در پروازی تمرینی دچار سانحه شده و کشته شد. گمان می‌رود سقوط هواپیمای گاگارین و مربی پروازش احتمالا به دلیل انجام مانور‌های خطرناک بوده باشد.

گاگارین به‌رغم شرایط دوران جنگ سرد به دلیل عملکردش از طرف غرب نیز ستایش شد. همزمان اخبار رسیده از آمریکا حکایت از آن داشت که ایالات متحده نیز در تلاش برای اعزام فضانورد به فضاست. در تصویر مقاله‌ای به قلم ورنهر فن براون، طراح آمریکایی آلمانی‌تبار موشک، در مجله آمریکایی Huntsville Times دیده می‌شود. نویسنده در این مقاله هشدار داده، آمریکا باید بسیار تلاش کند تا در زمینه فضانوردی از شوروی عقب نماند.

نخستین فضانورد آمریکایی

۲۰ فوریه ۱۹۶۲ ایالات متحده نخستین فضانورد خود را همراه با موشک "مرکوری− اطلس−۶" به فضا فرستاد. جان گلن سه بار در مدار زمین گشت و به سلامت در آب‌های اقیانوس اطلس فرود آمد. گلن از گاگارین باتجربه‌تر بود. او پیش از سفر به فضا چندین سال به عنوان خلبان جت‌های جنگی و آزمایشی در نیروی دریایی ارتش آمریکا مشغول به کار بود و توانسته بود رکورد سرعت در یک پرواز فراقاره‌ای را به نام خود ثبت کند.

نخستین فضانورد زن

دوسال پس از سفر گاگارین به فضا، شوروی نخستین فضانورد زن را به فضا فرستاد. مأموریت والنتینا ترشکوا همراه با فضاپیمای وستوک−۶ سه روز به طول انجامید و او موفق شد ۴۸ مرتبه مدار زمین را بپیماید. در این تصویر او در بین همکارانش گاگارین (راست) و بیکوفسکی (چپ) دیده می‌شود. ترشکوا که حالا دهه نهم زندگی را طی می‌کند در سال ۲۰۱۴ پرچم بازی‌های المپیک زمستانی در شهر سوچی روسیه را حمل کرد.

نخستین گام انسان بر ماه

روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ نیل آرمسترانگ و باز آلدرین، دو فضانورد آمریکایی نخستین انسان‌هایی بودند که قدم بر کره ماه گذاشتند. این واقعه تاریخی آمریکا را در رقابت بر سر اکتشاف فضا یک بر هیچ از شوروی جلو انداخت. تا به امروز تنها ناسا (اداره کل ملی هوانوردی و فضای آمریکا) توانسته انسان را به ماه ببرد.

ثمره همکاری‌ها

با پایان جنگ شرق و غرب دو طرف در زمینه اکتشاف فضا دست همکاری به سوی هم دراز کردند. این همکاری در سال ۱۹۸۶ با راه‌اندازی ایستگاه فضایی "میر" تبلور یافت. شوروی از فضانوردان غربی برای پژوهش در این ایستگاه دعوت کرد. این همکاری امروزه در ایستگاه فضایی بین‌المللی موسوم به ISS به ثمر نشسته که محصول همکاری مشترک ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی کانادا و سازمان فضایی ژاپن است.

رؤیا‌های آینده

همکاری‌های دولت‌ها در زمینه اکتشاف فضا در آینده نیز قطعا افزایش خواهد داشت. احتمالا مأموریت بعدی سفر به کره ماه یا مریخ باشد. شاید در آینده‌ای نزدیک ایستگاه‌های پژوهشی روی کره ماه مثل چیزی که در تصویر می‌بینید، جایگزین ایستگاه فضایی بین‌المللی شود. شما چه فکر می‌کنید؟

تفاوت میان ساندبار و سینما خانگی

آموزش پاورپوینت

چطور یک پاورپوینت عالی برای ارائه تهیه کنیم؟